من بناي عقل را در هم كوبيدم بادرسهايي از عشق.

من شادي هايم را معامله كردم با ذرههايي از اندوه لاله.

من آسمان را به عرش كشيدم وكوير را با خنده پر كردم.

من گلو را به خنجر و ساقه هاي گندم را به نوازش داس معتاد كردم.

به كوير آموختم كه زخمهايش رابا نمك مرهم كند.

من براي تنهايي عشق شقايق دشت دور به وحشت افتادم وخدا را از ايمان خويش ترساندم.

آري       من آن گلبرگ مغرورم كه ميميرم ز بي آبي  

سلام عزيز من ممنون از اينكه وقتت رو ميزاري و اين نوشته رو مي خوني تا آخر بخون بعد نظرت رو بگو  .

اول..............

چهار شمع به آهستگي مي سوختند،در آن محيط آرام صداي صحبت آنها به گوش مي رسيد
------------------------------------------------------------------
شمع اول گفت : من صلح و آرامش هستم،هيچ کسي نمي تواند شعلهَ مرا روشن نگه دارد من باور دارم که به زودي
مي ميرم.......سپس شعلهَ صلح و آرامش ضعيف شد تا به کلي خاموش شد.
------------------------------------------------------------------
شمع دوم گفت:من ايمان واعتقاد هستم،ولي براي بيشتر آدم ها ديگر چيز ضروري در زندگي نيستم پس دليلي وجود
ندارد که ديگرروشن بمانم.........سپس با وزش نسيم ملايمي ايمان نيز خاموش گشت
------------------------------------------------------------------
شمع سوم با ناراحتي گفت:من عشق هستم ولي توانايي آن را ندارم که ديگر روشن بمانم،انسان ها من را در حاشيه
زندگي خود قرار داده اند و اهميت مرا درک نمي کنند،آنها حتي فراموش کرده اند که به نزديک ترين کسان خود عشق
بورزند..............طولي نکشيد که عشق نيز خاموش شد
------------------------------------------------------------------
ناگهان کودکي وارد اتاق شدو سه شمع خاموش را ديد،گفت:چرا شما خاموش شده ايد،همه انتظار دارند که شما تا
آخرين لحظه روشن بمانيد.........سپس شروع به گريه کرد...........پــــــــس
------------------------------------------------------------------
شمع چهارم گفت:نگران نباش تا زماني که من وجود دارم ما مي توانيم بقيه شمع ها را دوباره روشن کنيم،مـن
امـــيد هستم
------------------------------------------------------------------
با چشماني که از اشک و شوق مي درخشيد.....کودک شمع اميد را برداشت و بقيهَ شمع ها را روشن کرد
------------------------------------------------------------------
نور اميد هرگز نبايد از زندگي شما محو شود
------------------------------------------------------------------
هر يک از ما در اين صورت مي توانيم اميد،ايمان،آرامش و عشق را در خود
زنده نگه داريم

آري...
تا شقايق هست زندگي بايد کرد...!

واما...................دوم

دل شکسته

چند با آينه ها صحبت از پوچي و تنهايي خود بايد کرد .

چند با واژه ي تاريک اميد در غريبي ابدي بايد ماند.

ديگر اي آئينه داران غريب من دل آئينه را مي شکنم.

شهر پر ميشود از زمزمه ي تلخ شکست.

و تمامي کبوتر ها را من به پروازي شاد در ره باد رها مي سازم.

دلم از آئينه ها دلگير است.

از صداهاي غريب ـ از بهم خوردن بال و سفر چلچله ها

من به تنگ آمده ام .

ديگر از زيستن خود سيرم.

ديگر از بودن خود دل گيرم .

حالا عزيز من تو با اولي موافقي يا با دومي ؟؟؟

به نظر من .............خودمم موندم !!!!!

تو صورت ماندگار خداوندي

اشهد انك وجه الله الذي لم يهلك و لا يهلك ابدا