هميشه بر اين باور بوده ام که دنيا اينطور نيست که نگاهش ميکنيم ... بايد سعي کنيم حقايق را به گونه اي که خدا آفريده ... زيبا ... بفهميم... بايد باور کنيم اگر زماني دنيا وفق مرادمان نبود ... شايد بهتراست طور ديگري نگاه کنيم

وقتي به آسمان نگاه ميکنم ... سپس به زمين زير پايم مي نگرم ... درک و فهم من فاصله اي بي پايان را لمس ميکند

بله اين چيزيست که ما ميبينيم و در نظر اول به ذهنمان ميرسد... اما کافي است ديد خود را از اينجايي که ايستاده ايم وسيع تر کنيم, کمي آن طرف تر ... چند قدم دور تر را نگاه کنيم, چه ميبينيم؟  ...    افق را ميبينيم ... در آن هنگام است که حقيقت را ميابيم, اين شگفتي را ميابيم که آسمان و زمين, اين دو پهناور که هميشه بينشان فاصله اي بي انتها ميديديم ... يکديگر را در آغوش کشيده اند... شب و روز در کنار هم هستند و هر صبح هنگام طلوع خورشيد که بيدار ميشوند و هر شب هنگام غروب خورشيد که به خواب فرو ميروند ... با برق بوسه ي پر مهرشان فضا پر از رنگ گرم و نارنجي عشق ميشود 

اي انسان ها... دنيا آن طور نيست که فکر ميکنيد, دنيا شگفت انگيز تر از فهم ماست ... نظاره کرديد وقتي چند قدم دو رتر را نگاه کنيم چه طور فاصله اي کشنده بين  آسمان و زمين تبديل به عشق ميشود؟ . وقتي با احساسمان نگاه ميکنيم چه طور حقايق رنگ عوض ميکنند؟ و اين حقيقت است که به آساني ميشود آن را يافت ... جهان اينگونه نيست که ميپنداريم