بگذار پرندگان در نام تو زندگی کنند و باران بر حرفهایم ببارد .

بدون تو زندگی دهلیزی تاریک و طولانی است .

تو را می سرایم مثل هر روز ، شیرین تر از انگورهایی که سر بر

ستاره می سایند. از سرودن تو هرگز سیر نمی شوم .

من گرسنه نگاه توأم .

دوست دارم حتی برای یک لحظه ساکن مجمع الجزایر قلب تو باشم .

هر شب نشانیت را از ما ه می پرسم ؛

می گوید: تو در کلبه ای زندگی می کنی که از عشق و شبنم و آذرخش ساخته شده است .

می گوید :همه آنها که مسافر صبح اند ، را خانه تو را می دانند.

هر شب به یاد ستاره ای می افتم که در کودکی من ، بر شاخه درخت

حیاطمان ، بدل به میوه ای ناب می شد که عطر تو را داشت .

بگذار جهان را در آغوش بگیرم و در کنار عطر تو به ایستم و آواز بخوانم .

بارانها را درآغوش بفشارم و همراه رودخانه ها به سوی تو بیایم .

بیا در چشمان باران خورده من بنشین

بیا در قلب نقره ای من بنشین

من خویشاوند یاسم ، برادر زاده بهار ، که اگر چه در زمستان به دنیا آمده ام ،

شبیه شکوفه های سیبم.

کلبه ای را که نفس تو در آن زندگی می کند ، دوست دارم . وبه درختانی

که هر صبح و شب تو را می بینند ، عشق می ورزم . یک روز همه چیز

تمام می شود ، جز چشمان تو .